Tijdens het schrijven van Schijnvrede merkte ik iets ongemakkelijks: zodra mijn personages een beetje rust kregen, zakte ook het verhaal in. Ik moest hun vrede verstoren, terwijl ik in het dagelijks leven conflicten juist liever oplos of vermijd. Dat verschil tussen mens en schrijver blijft me fascineren.

Mijn neiging om problemen op te lossen
Wanneer ik schrijf, zie ik vaak al snel hoe een probleem opgelost kan worden. Dat is prettig voor mij, maar niet altijd voor de lezer. Als ik het conflict meteen gladstrijk, hoeft niemand nog een moeilijke keuze te maken. Het personage verandert niet en de lezer heeft weinig reden om verder te lezen.
Daarom probeer ik mezelf tijdens het schrijven af te vragen: wat wil deze persoon werkelijk, en wat gebeurt er als dat verlangen botst met iets wat even belangrijk is? Dan ontstaat geen ruzie om de ruzie, maar een keuze die pijn doet. Juist die grijstinten interesseren mij.
Conflict in Schijnvrede
In Schijnvrede krijgt een sterke leider het volk op zijn hand. Daardoor ontstaan conflicten in de samenleving en raken mensen onderling verdeeld. Duidelijkheid maakt plaats voor twijfel en onrust. Voor mij werkte dat pas toen het conflict niet alleen buiten de personages bleef, maar ook iets deed met hun overtuigingen en onderlinge relaties.
Wanneer een sterke leider het volk op de hand krijgt, ontstaan conflicten overal in de samenleving. Dat wordt duidelijk in Schijnvrede. Mensen raken onderling verdeeld, duidelijkheid wordt vervangen door twijfel en onrust. Het houdt (hopelijk) de lezer op het puntje van zijn stoel.Mijn personages niet sparen
Dat blijft een lastige opdracht. Ik leer een personage kennen, begrijp zijn verlangens en gun hem bijna vanzelf een goede afloop. Maar een schrijver die te vriendelijk is, ontneemt zijn personages de kans om zichtbaar te worden. Pas onder druk blijkt wat iemand werkelijk vreest, liefheeft of bereid is op te geven.
Soms leg ik daarom verschillende keuzes naast elkaar. Grijpt iemand in wanneer een arme klant iets steelt? Laat iemand een droombaan schieten om voor een zieke moeder te zorgen? Meldt een werknemer het plagiaat van een collega? Het antwoord is minder belangrijk dan de worsteling. Daarin wordt een personage menselijk.
De wrijving laten staan
Mijn eerste neiging is nog altijd om een conflict netjes af te ronden. Tijdens het herschrijven probeer ik juist wat langer bij de wrijving te blijven. Niet ieder misverstand hoeft direct uitgepraat en niet elke keuze hoeft volledig goed of fout te zijn. Soms zegt een stilte meer dan een woordenwisseling.
Zo dwingt een conflict niet alleen mijn personages om te groeien. Het dwingt mij als schrijver ook om beter te kijken. Wat drijft iemand? Wat wordt niet gezegd? En welke oplossing lijkt eenvoudig, maar kost uiteindelijk te veel? Daar begint voor mij een geloofwaardig verhaal.
Een blog uit de serie Schrijven en schrijver.
Heb je een mooie aanvulling? Reageer hieronder op deze blog.




